Berichtenpagina

• 

Voor een vergroting, klik op de afbeelding.

VIJGENBOOM (uit de oude doos 2018)

En zo koos ik vorig jaar bij een bezoek aan mijn dochter in Duitsland voor een vijgenboompje. Totaal onbekend voor mij dat dit kon/kan in ons land. Zij stond er dspper met haar drie takken te wuiven…pick me ..pick me .. en dat deed ik. Thuis haar in ene grote cementemmer (met gaten uiteraard) gezet zodat ze bij ons kon aarden.  Zo heeft ze de zomer  groen staan wezen en in de winter met haar 3 trotse stokken …kaal. 

Het voorjaar werd ze wakker , roene blaadjes en kleine knopjes die wij verrukt ‘vijgjes in de dop’ noemde. ergen in de vroege zomer verdwenen ze als sneeuw voor de zon, nergens lagen ze . Wij hebben geen weet van een ‘geverde vijgeneter’…wij begrepen er niets van . Ik had het verhaal zelfs met een kenner gedeeld. Ik was al stikjaloers op haar knoepert van een vijgenboom die vrivool met haar oogst pronkte (de boom, niet de kenner).

Wij kwamen terug van onze vakantie en onze vijgendame verraste ons met een mooi welkomskado.  (eind oktober!) …12 prachrige vijgjes in alle soorten en maten. OF wij zijn blind geweest, want laten we eerlijk zijn in één week groeien ze echt niet. Wij waren blij verrast.  Wij weten nu niet alleen , maar hebben ook ervaren dat ze vrucht kan dragen . Dit jaar was het uitzonderlijk warm. We wachten af wat het volgend jaar zal doen.

Gesmuld heben we van haar ‘kinderen’….  onbeschaamd en geen (vijgen) blad voor de mond of .. gehouden.

Dank voor willen lezen .

© Mary-José

Het vruchtbare ‘bijbelse’ tafereeltje.

• 

Voor een vergroting, klik op de afbeelding

KINDPINKLN …EEN DUITS RITUEEL

GEVOELSJOURNAAL  (uit de oude doos. Juni/juli 2017)

Ik ben nog steeds aan het kramen bij onze dochter.  De hele nacht heeft het gegoten, en ik werd wakker van de kletterende regen.  Ik ‘woon’ nu even in de caravan, zodat het jonge gezin  niet constant met mij zit ‘opgescheept’ Zij hun eigen weg kunnen en  mogen vinden met hun nieuwe gezin. Ik duik dus in de avond onder in onze caravan. De regen was mijn ochtendwekker. Vanmorgen een sprintje getrokken naar het huis …zie je het voor je ;).   wahahaha ik inmiddels  royaal half antiek en van nature letterlijk ‘gewichtig’. als een bevallige hinde dat sprintje trekken?   Mijn douche had ik daarmee in elk geval al te pakken 😉 

De Duiters hier vinden het maar bijzonder. Misschien promoveren ze mij  wel  tot ‘trailertrash’ 😉 . Een thuisbevalling, dat is eigenlijk  al ‘not-done’ in Duitsland. Daar houden ze van witte jassen en niets aan het toeval over laten.  Het is dan ook erg bijzonder dat een Nederlands kind zich een echte …(enige privicy gewenst 😉 ) naar kan en mag noemen. Alle kinderen worden hier namelijk  in dezelfde plaats geboren … daar waar het/een ziekenhuis staat. Dan nog een stel grootouders die (deels) in en om het huis zwermen. Die gekke Hollanders  die zo verweven zijn met elkaar en zich aan rare tradities houden.   Bijvoorbeeld de beschuit met muisjes, blauwe bij een jongen en roze bij een meisje . Die kleur kan men nog begrijpen, onze  zoete kraamtraditie niet. Het maakt ze wel nieuwsgierig, en stiekem vinden ze het ook heel erg leuk dat we hen er in betrekken.

Wij integreren ook hun tradities  en houden deze in ere.  We hebben het ‘kindpinkeln’ achter de rug. Een traditie waarbij eigenlijk als de moeder in het ziekenhuis ligt de mannen zich een avond stevig bezatten. Wat ze dan vrijelijk kunnen want moeder en kind zijn weg … en als de kat van huis is 😉 …   Een bijzondere traditie want bij het trouwen graaft men een fles schnapps in.  Deze fles is omwikkelt met een oude spijkerbroek waar de heren dan massaal hun ‘poot’ tegen optillen, lees: erover heen plassen. Als ieder zijn ‘merk’ erop heeft afgegeven graaft men de fles in. Als men dan later een kind krijgt graaft men dit ‘mannen-amulet’ op en dan drinkt men de inhoud leeg.  Uiteraard als de stemming stijgt en het niveau die avond daalt mag er een nieuwe fles komen die dezelfde rituele behandeling krijgt

Tja ook dát liep hier natuurlijk wat anders, dus ook hier een mengelmoesje van traditie ..ditmaal niet alleen de mannen, maar ook de vrouwen en kinderen kwamen mee.  Helaas was er hier geen fles met ‘geurmerken’, men deed niet te moeilijk en nam genoegen met twee flessen schnapps en een krat of 4 bier.  Wij hadden ook gezorgd voor de oerhollandse  bitterbal, vlammetjes en loempia.   Men  keek er eerst wat verwildert naar en durfde niet zo goed. Flink wat bier, schnapps en slappe praat maakt toch hongerig, dus  men overwon het wantrouwen. Aan het eind van de avond waren er meer dan 250 hapjes volledig verorbert. 

Intussen wilde men maar wat graag horen hoe of wat. Het was reuze gezellig en ik als oma had ‘oma-dienst’ … lees ik mocht de slaapplaats van de nieuwbakken papa voor een nachtje innemen  met bijbehorende taken zodat hij een avondje ‘vrij’ van kinderdienst was.  Zabor was die nacht overigens heerlijk rustig ;). Zijn paspoort (het geboortekaartje)  is binnen en hiermee is hij wel ingeburgerd.

hmm en ik bedenk mij nu dat er geen fles schnapps is ingegraven met het markeren van de mannen . iets met vrouwen in de buurt  😉  ?

Mary-José Knuvelder.