Verhaal. Geen hondenleven

Voor een vergroting, klik op de afbeelding

GEEN HONDEN LEVEN. (met HAIKU)

Dit is/was onze Greyhound Abygail,  nu alweer ruim 7 jaar in de eeuwige jachtvelden aan het struinen.  Zij was onze laatste hond. Zij sloot een tijdperk van bijna 30 jaar leven met honden af. Nu is het een ‘verstandskeuze’ geen hond(en) meer te ‘hebben’, toch mis ik het nog elke dag !

Ze was ongeveer 6 jaar toen we haar samen met onze Scottish Deerhound Nola vanuit Sint-Jansklooster in Zantvoort gingen ophalen in het asiel waar ze al heel lang zat, samen met twee van haar dochters. Wij wilde persé (weer) een windhound. Het asiel vroeg ons met klem haar te overwegen omdat haar dochters wel en plekje zouden krijgen en Roos (zoals ze haar genoemd hadden) steeds pech had. Ze was al een paar keer herplaatst, maar telkens werd ze teruggebracht. Het asiel had er veel werk mee gehad want ze was amper meer benaderbaar, doodsbang en zat onder de littekens. In het begin moest men een vangstok gebruiken bij haar te kunnen komen. Kortom …. een ‘kneusje’.  Nu hadden we al veel ervaring met ‘kneusjes’ en afdankertjes van anderen. Ik heb er wat mee, och wellicht een klein tikje last van het ‘redders syndroom’  😉 

Klein intermezzo: 

Daar heb ik overigens wel wat mee gedaan door een gedegen opleiding te volgen. (ik ben gediplomeerd hondentrainster behendigheid en puppy-jonge honden)  Ik behoor er dus ook enig verstand van te hebben. Jarenlang heb ik les gegeven op een kynologenclub. Vele baasjes en hun hond mogen begeleiden . Al lang verleden tijd tegenwoordig ‘werk’ ik met mensen.  Ik denk in plaatjes, en nu ik dit schrijf ‘zie’ ik mezelf nu behendigheid geven ….wahahaha, dat gaat een lachertje worden met mijn 60 jaar  rennend en springend hindernissen samen met mijn hond  doen ?  Nee ik vrees dat ik dan vermakelijkheidsbelasting moet gaan heffen 😉   Dat even tussendoor.

Verder:

We hebben haar in de auto meegenomen alwaar ze na een tijdje door haar ‘hoeven’ zakte en onze 4 dagen nieuwe auto onderzeek. Thuis aangekomen bleek dat ze niet zindelijk was. Dat is een uitdaging bij een volwassen hond. Daar ben ik 4 maanden  mee ‘zoet’ geweest. Ach het hield me OP de straat zullen we maar zeggen 😉  Het project ‘socialiseren’ is er een van jaren geweest, zo bang en zo kon ze verstijven bij mannen en stemverheffing. Kortom geslagen , geschopt en wat mensen al niet voor onmenselijks kunnen doen, getuige haar littekens.

Ik heb een praktijk aan huis, wat maakt dat erg veel mensen naar binnen komen en weer gaan. Zo heeft ze geleerd dat mensen niet eng hoeven te zijn. Knallen (oud een nieuw) was een drama. En hier bevestigde de uitzonder de regel . Met oud en nieuw had IK altijd ‘dienst’ als haar vertrouwenspersoon…. ik hield haar in mijn armen of boog me helemaal over haar heen. Abygail in een coconnetje onder mij .. DAT werkte voor HAAR.  Deed ik dat niet ging ze eerst door roeien en ruiten, stoof de zolder op, krabde alles stuk, beet in angst links en rechts . We hebben nog een sponning van de deur die is toegetakeld door haar blinde paniek.  daarna verstijfde ze. Ik was haar rust, troost en beschermvrouwe. Het eerste jaar lag ze in shock, elk jaar een beetje minder …maar ik heb jarenlang (tot haar overlijden) weinig aan oud en nieuw gehad. Behalve het waardevolle cadeau van vertrouwen en liefde van haar, wat veel goed maakte voor mij.  

Ik heb nog nooit zoveel met een (wind)hond buiten gestaan. Regelmatig plas geruimd.  Haar laten steriliseren waar ze bijna in de narcose bleef.  Jaren later bleek ook wat er aan de hand was. Een jaarwisseling bij de kids in Duitsland had ik wat gekregen om te kijken of dat zou helpen haar door oud en nieuw te helpen.   Het arme beest viel weg, ik dacht echt dat ze in mij armen zou sterven. Wij met spoed naar de dierenkliniek daar, waar ik haar 3 dagen moest laten.   Ik was hevig geschrokken , want het was wel mijn ‘schaduw’ en hartenlapje en ze gaven er daar bijna geen cent meer voor. Intussen was Nola al een paar jaar overleden onze Scottish- Deerhound. Ze was dus alleen en onze enige hond nog .

Tijdens allerlei onderzoeken daar bleek dat haar nieren niet goed functioneerde. Dus een speciaal dieet, en zo heeft ze nog wat jaren bijgetekend tot ze op een ritme van elk half uur uitlaten stond en ziek werd.  Achteraf bezien begrijp ik het steeds herplaatsen …. ik denk dat ze al heel lang last van haar nieren had . Toen ze ziek  en mager werd heb ik haar thuis in laten slapen. Ze is bijna 14 jaar geworden. We hebben samen heel wat beleefd en doorleefd, en ik mis mijn ‘schaduw’ nog elke dag. 

De zachtheid van de windhonden, hun liefde en loyaliteit…ik blijf het heerlijke honden vinden.  De vele ‘kneuzen’ die we hebben mogen opvangen hebben zoveel liefde en dankbaarheid/loyaliteit en onvoorwaardelijkheid gegeven. Ik heb het altijd met liefde gedaan en zo van de 10 honden die we in ons leven hebben verzorgd (waarvan ooit 5 tegelijk . 3 schnauzers en twee Sottisch Deerhouds)  hebben we maar 3 honden vanaf pup gehad, alle anderen waren afdankers/kneuzen of  als ‘niet te hanteren ‘  gedumpte honden.

Op deze foto staat ze dus, geen angst en paniek meer in  haar ogen  maar liefde, vertrouwen en weer durven verbinden.  het grootste kado wat je kunt krijgen.

Dank voor het willen lezen!

Mary-José Knuvelder.

Verhaal. Hondenoppas

Voor een vergroting, klik op de afbeelding

HONDENOPPAS

Wij mochten onlangs twee dagen hondenoppas zijn voor onze buurhond Baily.  Oude tijden herleven weer even voor ons, daar wij jarenlang één, maar veel vaker meerdere (wind)honden als gezelschap mochten ‘hebben’.  Vaak ook afdankers van anderen, of (mishandelde) probleemhonden die bij ons een warm welkom en een warm thuis vonden. (ik ben jarenlang ‘juf’ geweest op een kynologenclub en erkent O &O hondentrainster. Dit laatste is dus wel op de vriendelijke manier, niet te verwarren met ‘pakwerk’ of andere trainingen) 

DIT VERHAAL WIL IK JE NIET ONTHOUDEN.

Het was stralend weer hier. Sinds gisterenmorgen hebben wij een logé, de hond van de buren. Dus ik stond al op tijd buiten hem zijn ‘toiletgang’ te gunnen. Het is een labrador, zo’n ‘alles kan en mag’ hond zou ik bijna zeggen. Een beetje (veel)ADHD hond zegt zijn vrouwtje.

Ach, met twee aspirant bejaarden als ‘familie’ was hij zo ‘Zen’ in ons huis hoor. Wij hebben veelal windhonden gehad (na eerst een st.bernhard en 3 schanuazers kwamen er in totaal 4 Scotisch Deerhound en een Greyhound nog bij ). Schnauzers zijn ook aanwezig, zo is Baily  ook. En dat mag ook. Hij komt je regelmatig  opzoeken voor een aai of contact. Mijn generaal  is al wat rondjes met hem buiten geweest, dat is met hond altijd een stuk fijner als in je eentje. Hij geniet ook weer even als ‘vanouds’.

Het eten geven/voeren  is een verhaal apart. Nu hebben labro’s de neiging nogal schrokkerig te zijn (net als schnauzers) deze schijnt de kroon te spannen, zijn vrouwtje geeft hem bij stukjes en beetjes buiten te eten te om voorkomen dat hij elke keer tegen een maagtorsi aanhangt. Dus zo stond ik iets te doen wat ik nog nooit van mijn leven met welke hond ook ooit heb gedaan ….Sinterklaas spelen met voer wahahahah… ik lag in een deuk. Dat beest van links naar rechts zijn ‘prooi’ vangend en opsnuivend. Met zijn anderhalve hersencel is het een joleit van een dier hoor, wij genieten ervan.

Hij is gek op zijn giraffeknuffel, die ‘nekt’ hij regelmatig De ‘ingewanden’ waren er al uitgegeten, dus het was ene wat slap en ‘leeg’ exemplaar. 

Dat  ‘anderhalve hersencel’ verhaal  hebben wij ook echt bijgesteld hoor. eerst dachten we echt het is er maar één … want hij kan maar een ding tegelijk anders was hij de weg kwijt. Nu heeft hij een speeltje (die giraffe)  en ja hoor zowel het verkregen botje als het beestje konden toch samen in zijn bek. Dat vonden wij toch echt reuze knap, want hij heeft er 10 minuten over gedaan te kijken hoe hij DAT ging oplossen. 

De ochtendronde die met veel gespaai en gevlag vol verve door hem werd gedaan. Hij wilde een duik in de sloot nemen. Dat behoorde (voor mij) niet tot het normale pakket van ‘hoe de routine van het gezin te handhaven’ (waar ik mij altijd aan hou) …dus daar ben ik niet mee in zee gegaan.  Thuisgekomen mocht ik weer Sinterklaas spelen en strooide ik de hele tuin vol met brokjes . Mijn man en ik hebben smakelijk vanachter het glas deze ‘dieren-tv’ bekeken. als een gek struinde hij door het gras op zoek naar zijn ‘prooi’. vlug gaat het zo zeker niet , dus de oplossing van de eigenaren is (onbewust) briljant te noemen, als je het schrokken niet wil afleren. In elk geval doet hij ook nog wat met zijn reukzin, en speuren is een vermoeiende (geestelijke) bezigheid voor een hond. Dus anderhalve hersencel en een conditie als een beest komen zo weer wat beter bij elkaar. Hij ligt nu uitgeteld en ‘zen’ op onze ‘moehmoeh’ ( koeienvel) … wij hebben buikkramp van het lachen.

Vorig weekend was het werkelijk prachtig weer, en zatten wij op ons heerlijke plekje te genieten van de zon, de hond en een biertje. Baily wilde ook wel een slok, wat ik niet zo geslaagd vond uiteraard. ik deel graag , maar er zijn grenzen.  

Onze avond samen was heel bijzonder.  Bij hem thuis hebben ze ook echt wel een tv, een grote ook. Dat grote klopt hier ook, toch bleek Baily iets met onze tv te hebben. Wij wilden een film zien en de generaal mag dan graag genieten van surround hier en daar etcetera. Dan gaat de volume knop aan en onze kleine ‘grommer’ doet dan dapper mee ons het ‘gevoel’ van extra trillingen mee te geven. Het was de film ‘Sully’ over de noodlanding op de Hudson Nou het IS dan ook of je in dat vliegtuig zit.  Het intro bezorgde Baily al de ‘blafreactie’ en hij liep rond in ons huis omdat hij kennelijk dacht dat er iets niet in de haak was.  Terwijl de film probeerde ons te boeien kwamen er geluiden uit waardoor Baily dicht tegen mij aan kwam zitten (nog net niet IN mij kroop)  trillend als een espeblad zat hij naast mij.

Nu hoeven wij geen hond op te voeden (want niet van en aan ons),maar hem verpesten wilde wij ook niet. De tv dus uitgezet en een slappe quiz bekeken, dat kon die ene hersencel wel aan.  Hij was duidelijk niet gewend aan een surroud syteem.  Gisteren zijn wij in de herkansing gegaan met de film en genoten van  ons surroud systeem. 

Het is echt een ‘moordbeest’,  een lieverd in al zijn lompigheid en onbehouwen lieflijkheid. En zo genieten wij weer even en snuiven onze ‘historie’ van hondenmens weer even op.

Dit verhaal kon ik je toch niet onthouden.

Dank voor het willen lezen !

Mary-José

Verhalen. Soft Focus

Voor een vergroting, klik op de afbeelding

GEVOELSJOURNAAL 08-02-2020

SOFT FOCUS

De simultaantraan?

Er zijn grenzen aan lenzen.

En hoe ‘kunstkijken’ het zicht kan verijken.

Er zijn grenzen aan lenzen . Dat bleek een paar maanden geleden. Nadat ik al maanden beroerd zicht had werd er geconstateerd dat ik nog maar 50 % zicht had aan beide ogen.  De rest was de ‘mist’ in, en mistig was het al tijden in mijn blikveld en de wereld. Dat effect bleek dus staar te heten, en aan beide ogen even beroerd aanwezig te zijn.

Het sluipt erin kennelijk, en aanpassen kan een kwaliteit zijn, hoewel niet altijd handig of gezond. In de keukenla lag een vergrootglas voor de ‘kleine lettertjes’. Ik hou niet zo van dansen, dus mijn ogen zorgde zelf wel voor hun ‘beweging’. Dichtbij of veraf, het maakte niet uit alles had een bijzonder schaduw. Dat schaduwspel belemmerde mijn zicht. Lezen was lastig en veraf kijken net zo. Heb je een bril, zie je nog weinig. Wat mijn toch al niet stevige balans ook geen goed deed.

Er was enigszins haast bij de boel middels een staaroperatie op te lossen. Twee kunstlenzen erin. Ik vaar niet altijd ‘blind’ op artsen, maar in deze had ik weinig keus, zo zou ik blind worden . Wellicht nog wat licht of donkervarianten , de 50 tinten grijs zou er ook niet meer inzitten. Accuut gestopt met autorijden want vanaf schemer was het al niet meer verantwoord, laat staan met regen erbij,. Alle druppeltjes worden ‘kerstverlichting’,  totaal verblindend voor mij. Daarmee ben ik een gevaar op de weg en niet alleen een ‘gevaarte’ met mijn bourgondische uiterlijk.

Eerst oog één, twee weken later oog twee. Nou had dat zo zijn voorzorgsmaatregelen nodig nadien. Niet tillen, bukken, sjouwen en een stevig druppelprogramma. Tja, met een vakantie in de Dominicaanse Republiek voor de boeg leek mij dat niet zo handig .  Tenslotte is het aan het strand niet ondenkbeeldig dat je zand in je oog krijgt. Dan zit ik liever niet met complicaties in een bijna derde wereldland.  Niet getreurd, het is de meest mooie vakantie ooit geworden en geweest. Superromantisch met diner op het strand op onze trouwdag een mooie fotoshoot. En ik …ik zag alles in soft-focus, alles in kerstverlichting  en met prachtige halo’s eromeen. Romantischer kan het dan toch niet meer worden!

Ik ben er al vroeg bij met mijn net 60. Zat ik als ‘aspirant bejaard’ tussen de 70, 80 jarigen . Inmiddels heb ik beide ogen ‘gehad’, en daarmee ook de halve Sahara in mijn ogen gekregen.  Met mij super(hoog)gevoeligheid sta ik vooraan met mogelijke bijwerkingen. Ook hier. Dus behalve kunstlenzen heb ik nu ook ‘kunsttranen’. Niet dat ik niet weet hoe mijn emoties te uiten. Niet zou kunnen huilen van vreugde, verdiet, pijn of boosheid, dáár heb ik ze niet voor nodig.

Wel om het pijnlijke en schurende efect wat te minderen.  Fijn dat er voor veel problemen aceptabele oplossingen zijn. Het helpt in elke geval.

De aanleiding voor deze hele inleiding…

Ma-Trix, mijn auto (Hyundai Matrix) heeft mij wellicht erg gemist en voelde zich tekort gedaan. Toen ik er weer instapte, trapte mevrouw er niet in en deed simultaan mee met een ‘auto-oog’  in de mist te laten.  Nu zelf zonder staar …staarde ik toch naar de ‘lege’ogen van mijn bolide. Gelukkig was mijn ‘Generaal’ meer dan bereid deze operatie uit te voeren. Gelukkig had ik hem niet als oogarts zeg!  Het hele ‘oog’ heeft hij eruit gehaald zoals je kunt zien. Overigens ook zonder verdoving.  Die had ik gelukkig wel. Net als bij mij heeft hij….aan beide kanten de ‘lens’ vervangen. Mij niet eens lens geschrokken van de kosten …die lagen bij mijn lenzen beduidend hoger.

Inmiddels ben ik helemaal ‘los’ op druppelen, met twee verschillende schema’s. Mijn mobiel heb ik met vele alarmmomenten opgezadeld. Dit is behalve de kunstranen tussendoor. Mijn ogen zwemmen wellicht inmidels in mijn hoofd.

Manlief verzekerde mij dat ‘druppelen’ bij Ma-Trix echt niet hoefde. Gelukkig, dat inmidels klein ontwikkelde OCD-tje hoefde niet nog meer bevestigd te worden.

Ma-Trix kijkt weer helder uit haar ogen ….

Hoe kunstkijken kan verrijken.

Nu ik nog.

Er lijken grenzen aan lenzen.

Het wil nog niet helemaal naar ‘helder’ neigen.

Welicht dat meer tijd alles weer helder gaat krijgen.  

Mary-José.

Verhalen. een toast op proost!

Voor een vergroting, klik op de afbeelding

GEVOELSJOURNAAL  08-02-2020

Goedemorgen lieve mede-gevoelslezer. 

Een gevoelsontbijtje onder de ‘dottige’ wolkjes die (nu nog)rustig  aan de hemel grazen. Voor morgen schijnt er heel wat aan wind en jagende wolken voorspelt te worden. Manlief nog op één oor dus mijn feestkoffie staat nog in ‘the hold’.  Geeft niet hoor, ik drinken eigenlijk alleen met hem de feestkoffie. Doordeweeks drink ik gewoon thee, en er staat een flinke sloot warm naast mij te dampen.

Gisteren ons heerlijk vermaakt met het diner om 42 jaar ‘verkering’ te vieren. Getrouwd zijn in 1982.  Herinneringen opgehaald,  en weer nieuwe gemaakt. Wij kennen elkaar langer mét elkaar dan zonder. Ik ken hem langer dan mijn eigen ouders ooit zijn mogen worden.  En ik ‘ken’ hem al een eeuwigheid in mijn hart.  Samen heel wat mee mogen maken in voor en tegenspoed in ontmoeten en mogen tegenkomen. Heel wat mogen leren bij en van elkaar.

Van een samen naar een gezinnetje mogen groeien met de komst van onze dochter die ons ouders maakte. Inmiddels zijn wij grootouders van een kleinzoon. Weer een heel andere rol in een samenzijn en onze liefdevolle verbindingen.

Dankbaar elkaar in de lente van ons leven te hebben mogen ontmoeten, de zomer volop te hebben beleefd, de herfst volop te hebben beleefd , met alle ‘vallende bladeren’  en ‘verkleuringen wat dit seizoen aan terugtrekken van leven/gezondheid met zich meebrengt. Wij Genieten deze nadagen en gaan voor het ‘kaasplankje’ in het leven ….want ook de winter van het leven brengt mooie dingen en veel liefdevolle warmte.  Samen kunnen terugblikken op vele seizoenen in het leven is een rijkdom niet iedereen gegund. 

Niet dat wij geen tegenslagen hebben gekend, ieder die mij en ons kent weet écht wel beter. Ook die beproevingen horen bij het leven in processen en lessen die heel veel rijkdom kunnen brengen.  Wij mogen ze nog steeds samen in- en aangaan. Daar ben ik dankbaar voor. Wat de winter van ons leven ook zal brengen, het samen kunnen en mogen delen van alle ‘seizoenen’  heeft een bijzonder be-leven, en een bijzonder samenzijn.

Als mijn en ons leven een diner zou zijn gelijk wij gisteren smaakvol en liefdevol hebben mogen nuttigen.  Een 4-gangen diner. Zijn wij inmiddels bij het ‘kaasplankje’ aangeland. Maar liefst wel een uitgebreide mét een heerlijk port (op leeftijd, net als wij ). Alles wat mag worden toegevoegd de feestvreugde te vergroten omarmen en ontvangen wij liefdevol. Ik ben een echte kaasliefheber, er zijn vele soorten kazen. Ik wil ze allemaal wel proberen, liefst in een samenzijn en samen-zijn met mijn ‘Generaal’.

Daarna is het pas de tijd voor zoete ‘toetjestijd’ … ook met een lekkere dessertwijn uiteraard,  als het ons gegund is.

Intussen is mijn ‘feestkoffie’ gearriveerd. Ik geniet weer verder van manlief, koffie, van samenzijn.  Wij vieren door …

Ik gun je een mooie verbindende en liefdevolle dag met allen die jou levensseizoenen kleuren en verwarmen.  Uiteraard een smakelijk levensdiner. Dat je elke gang maar ten volle tot je kunt nemen en van kunt en mag genieten.

Een toast op proost!

Een toast …

42 jaar ‘verkering’ … proost.

Tekst. 'Sinterkerst- en Klaas'

‘Sinterkerst- en Klaas’.

En zo vierden wij  ‘SinterKerst en Klaas’ met ons gezin.
Tijdens het Sinterklaas waren wij op vakantie,
de kerst moet schoonzoon werken, dan vieren had ook geen zin.
Dus onder de kerstboom had de Sint ook zijn presentjes maar gedropt.
De kerstman had er de zijne ook gezellig bij verstopt.
Wij volwassenen hadden lootjes getrokken.
Voor de kleine grote man had ieder een bepaald bedrag uitgetrokken.
Die heeft maar één wens:  shovels, kranen, vrachtwagens en tractoren.
Alles met rupsbanden of wielen kan hem uitermate bekoren.
Dus inmiddels hééft hij een speelgoed … loonbedrijf Zabor de Jong is geopend.
Hoewel, hij is nogal ‘ondernemend’ en onderzoekend … hij laat weinig ‘ongeopend’
 
Het was een gezellig en liefdevol samenzijn.
En warm thuiskomen va vakantie …zo fijn.

Mary-José

Tekst. een warm kerstontbijt


EEN WARM KERSTONTBIJT
 
Op 8 december kwamen wij terug van een paradijselijke vakantie op de Dominicaanse Republiek. Tja, dan is het even wennen, de warmte in te leveren voor de kou en de zon voor de kerstboom. Hoewel wij een warm welkom kregen en met de kids heerlijk ‘Sinterkerst en Klaas’ gevierd hebben bevinden onze harten zich nog een beetje ‘op vakantie’…
 
Kom ik beneden heeft manlief zijn heimwee omgezet in een potje eigentijdse scrabble. Kijk, dan smelt ik … alle bekende namen, gebeurtenissen en persoonlijke zaken op één bord.  Een (h)eerlijk ontbijtje …toch ?
Omdat het voor jou wellicht wat minder betekenis heeft zal ik het ietsje uitdiepen.
 
 
Haïtie  … Het buurland waarmee de Domincaanse Republiek het eiland deelt.
Higuey … de stad die wij tijdens een excursie bezochten.
Saona … Excursie op het  prachtige caribische eiland/natuurgebied .
Grot … De excursie waar manlief in de oudse indianengrot bezocht
Oceaan …  Die is wel duidelijk he
Dodo … nah, niet alles hoeft gedeeld 😉
Loopvogel … ook hier 😉
Troepiaal … de bijzondere vogel die om ons heen dwarrelde.
Tui …  waar wij onze vakantie boekte en die ons heen en weerom vloog.
Warm …  ja een constante aangename 28 á 30 graden daar.
Tropen … die is ook wel duidelijk he 😉
Wijn …  deze vloeide rijkelijk tijdens onze diners en aperatiefjes
Lief … dat zijn wij beiden voor en van elkaar
Kerst …  voor nu het ‘hier en nu’
 
Warme Knuff MJ
 
 

Een Kerstverhaal: Pimpelmees zonder alcohol.

Een ‘Kerstverhaal’:  Pimpelmees … zonder alcohol.

Eergisteren vloog er een pimpelmeesje tegen onze schuifpui….auw !

Daarachter zit ik meestal op mijn ‘stekkie’, mijn ‘landerijen’ te bezichtigen.

Uiteraard schrok ik toen het beestje na en flinke ‘pok’ tegen de raam op de grond bleef liggen. Ik zat midden in een digitale betaling, deze moest ik eerst even afronden. Intussen keek ik met een schuin oog hoe het mesje Pimpel verging.  De wind blies het staartje vertikaal omhoog, verder bleef het ijselijk rustig . Geen enkele beweging. Uiteraard vreesde ik het ergste, tot ik het beestje één pootje zag strekken.  Ik dacht eerst nog ohh nee … ik ben te laat.

Het was koud, en het waaide flink.  Als ze niet in beweging blijven is het vlug afgelopen met deze tere vogeltjes…

Mijn betaling was inmiddels verwerkt en ik ‘gooide’ mijn pc vlug aan de kant om het vogeltje op te pakken. Dat doe ik altijd als ik het hoor of zie. Menig vogeltje weer ‘op de been’ en ‘in de veren’ gekregen zo. Ik hield het liefdevol in mijn handen en blies warme adem en al mijn liefdevolle energie voorzichtig in het mens- en wenselijk  ‘coconnetje’. Ik voelde nog een hartslag…gelukkig! 

Reken erop dat dát motiveert het leven erin te willen houden, dus ik bleef dapper al mijn liefde zachtjes blazen.

Kijk … in en onder mijn handen begon mees ‘Pimpel’ zich te roeren. Ik had met het oppakken natuurlijk heel zijn of haar verenpakket ‘geruïneerd’. Ik begrijp dat dat een enorme deuk in dat kleine ego geeft. Met de kerst voor de deur wil je immers op je ‘paasbest’ zijn.  Er werd driftig onder mijn armen met veren geschud, en met dat piepkleine spitse snaveltje werd er menig veer weer driftig in de organieke positie teruggebracht.  Een vreselijk koddig gezicht. Intussen kirde ik naar manlief: ‘ Ohh zet op de foto zooo leuk’!  Je ziet op de foto’s hoe driftig het kerstkleed in organieke stijl werd teruggebracht.  Gek genoeg had mees Pimpel geen enkele haast mij te verruilen voor de vrijheid.  Ze genoot van mijn warmte en een velige plek alles rustig in het ‘gareel’ te brengen.  

Bleef ook rustig zitten als een volleerd ‘vogelfotomodel’ of een real life soap acteur/actrice…het leven gaat gewoon door. Ik gaf nog aan: ‘niet iedere mens is zo aardig voor pimpelmeesjes hoor’ !

Na 15 minuten buiten in diezelfde wind en kou te hebben gestaan begon IK inmiddels te verkleumen. Manlief kan geen coconnetje om mij heen maken. Hij heeft het welliswaar altijd warm en is groter dan ik ben, maar IK win het echt royaal in de ‘breedte’ hoor!  Met zachte dwang de kleine mees Pimpel op het voederstandaartje gezet en daarmee eigenlijk ook een beetje ‘afgewimpeld’.

Daar heeft hij/zij zeker 10 minuten , naar mijn beleving enigszins gefrustreerd stilgezeten.   Zo van:  ‘wat gebeurd mij nu’. Waar is mijn prive wellnessresort vol warmte en veligheid ?  Ja het leven is soms ook hard en zeker oneerlijk … ook voor pimpelmeesjes.  Meesje Pimpel heeft in elk geval kennis mogen maken met de liefdevolle mens die hem of haar het leven weer een beetje nieuw leven heeft ingeblazen… 

Niks toeval …het viel mees Pimpel in deze toe.

Na een tijdje te hebben zitten kijken vloog mees Pimpel de wijde wereld weer in … mét een keurig warm en glad gestreken verenpakket.  Klaar voor de vogelkerst … niet te verwarren met vogelkers.  Hoewel, ik weet niet of vogel kerst en nieuwjaar vieren. Ik denk wel het leven…en dat bestaat uit eten en vrij en vrijelijk vliegen.  Ach .. ik zie een gelijkenis in ‘behoefte’  geloof ik…

© Tekst. Mary-José Knuvelder