Verhaal. Geen hondenleven

Voor een vergroting, klik op de afbeelding

GEEN HONDEN LEVEN. (met HAIKU)

Dit is/was onze Greyhound Abygail,  nu alweer ruim 7 jaar in de eeuwige jachtvelden aan het struinen.  Zij was onze laatste hond. Zij sloot een tijdperk van bijna 30 jaar leven met honden af. Nu is het een ‘verstandskeuze’ geen hond(en) meer te ‘hebben’, toch mis ik het nog elke dag !

Ze was ongeveer 6 jaar toen we haar samen met onze Scottish Deerhound Nola vanuit Sint-Jansklooster in Zantvoort gingen ophalen in het asiel waar ze al heel lang zat, samen met twee van haar dochters. Wij wilde persé (weer) een windhound. Het asiel vroeg ons met klem haar te overwegen omdat haar dochters wel en plekje zouden krijgen en Roos (zoals ze haar genoemd hadden) steeds pech had. Ze was al een paar keer herplaatst, maar telkens werd ze teruggebracht. Het asiel had er veel werk mee gehad want ze was amper meer benaderbaar, doodsbang en zat onder de littekens. In het begin moest men een vangstok gebruiken bij haar te kunnen komen. Kortom …. een ‘kneusje’.  Nu hadden we al veel ervaring met ‘kneusjes’ en afdankertjes van anderen. Ik heb er wat mee, och wellicht een klein tikje last van het ‘redders syndroom’  😉 

Klein intermezzo: 

Daar heb ik overigens wel wat mee gedaan door een gedegen opleiding te volgen. (ik ben gediplomeerd hondentrainster behendigheid en puppy-jonge honden)  Ik behoor er dus ook enig verstand van te hebben. Jarenlang heb ik les gegeven op een kynologenclub. Vele baasjes en hun hond mogen begeleiden . Al lang verleden tijd tegenwoordig ‘werk’ ik met mensen.  Ik denk in plaatjes, en nu ik dit schrijf ‘zie’ ik mezelf nu behendigheid geven ….wahahaha, dat gaat een lachertje worden met mijn 60 jaar  rennend en springend hindernissen samen met mijn hond  doen ?  Nee ik vrees dat ik dan vermakelijkheidsbelasting moet gaan heffen 😉   Dat even tussendoor.

Verder:

We hebben haar in de auto meegenomen alwaar ze na een tijdje door haar ‘hoeven’ zakte en onze 4 dagen nieuwe auto onderzeek. Thuis aangekomen bleek dat ze niet zindelijk was. Dat is een uitdaging bij een volwassen hond. Daar ben ik 4 maanden  mee ‘zoet’ geweest. Ach het hield me OP de straat zullen we maar zeggen 😉  Het project ‘socialiseren’ is er een van jaren geweest, zo bang en zo kon ze verstijven bij mannen en stemverheffing. Kortom geslagen , geschopt en wat mensen al niet voor onmenselijks kunnen doen, getuige haar littekens.

Ik heb een praktijk aan huis, wat maakt dat erg veel mensen naar binnen komen en weer gaan. Zo heeft ze geleerd dat mensen niet eng hoeven te zijn. Knallen (oud een nieuw) was een drama. En hier bevestigde de uitzonder de regel . Met oud en nieuw had IK altijd ‘dienst’ als haar vertrouwenspersoon…. ik hield haar in mijn armen of boog me helemaal over haar heen. Abygail in een coconnetje onder mij .. DAT werkte voor HAAR.  Deed ik dat niet ging ze eerst door roeien en ruiten, stoof de zolder op, krabde alles stuk, beet in angst links en rechts . We hebben nog een sponning van de deur die is toegetakeld door haar blinde paniek.  daarna verstijfde ze. Ik was haar rust, troost en beschermvrouwe. Het eerste jaar lag ze in shock, elk jaar een beetje minder …maar ik heb jarenlang (tot haar overlijden) weinig aan oud en nieuw gehad. Behalve het waardevolle cadeau van vertrouwen en liefde van haar, wat veel goed maakte voor mij.  

Ik heb nog nooit zoveel met een (wind)hond buiten gestaan. Regelmatig plas geruimd.  Haar laten steriliseren waar ze bijna in de narcose bleef.  Jaren later bleek ook wat er aan de hand was. Een jaarwisseling bij de kids in Duitsland had ik wat gekregen om te kijken of dat zou helpen haar door oud en nieuw te helpen.   Het arme beest viel weg, ik dacht echt dat ze in mij armen zou sterven. Wij met spoed naar de dierenkliniek daar, waar ik haar 3 dagen moest laten.   Ik was hevig geschrokken , want het was wel mijn ‘schaduw’ en hartenlapje en ze gaven er daar bijna geen cent meer voor. Intussen was Nola al een paar jaar overleden onze Scottish- Deerhound. Ze was dus alleen en onze enige hond nog .

Tijdens allerlei onderzoeken daar bleek dat haar nieren niet goed functioneerde. Dus een speciaal dieet, en zo heeft ze nog wat jaren bijgetekend tot ze op een ritme van elk half uur uitlaten stond en ziek werd.  Achteraf bezien begrijp ik het steeds herplaatsen …. ik denk dat ze al heel lang last van haar nieren had . Toen ze ziek  en mager werd heb ik haar thuis in laten slapen. Ze is bijna 14 jaar geworden. We hebben samen heel wat beleefd en doorleefd, en ik mis mijn ‘schaduw’ nog elke dag. 

De zachtheid van de windhonden, hun liefde en loyaliteit…ik blijf het heerlijke honden vinden.  De vele ‘kneuzen’ die we hebben mogen opvangen hebben zoveel liefde en dankbaarheid/loyaliteit en onvoorwaardelijkheid gegeven. Ik heb het altijd met liefde gedaan en zo van de 10 honden die we in ons leven hebben verzorgd (waarvan ooit 5 tegelijk . 3 schnauzers en twee Sottisch Deerhouds)  hebben we maar 3 honden vanaf pup gehad, alle anderen waren afdankers/kneuzen of  als ‘niet te hanteren ‘  gedumpte honden.

Op deze foto staat ze dus, geen angst en paniek meer in  haar ogen  maar liefde, vertrouwen en weer durven verbinden.  het grootste kado wat je kunt krijgen.

Dank voor het willen lezen!

Mary-José Knuvelder.

4 gedachtes over “Verhaal. Geen hondenleven

  1. Wat een hondenleven in jouw/jullie leven. Blij dat zij en de andere honden, kneus of niet, bij jullie met hart en ziel liefde en liefdevolle dagen, maanden en jaren hebben kunnen en mogen vinden/krijgen. Zij zijn zeer gelukkig bij jullie geweest, dat weet ik zeker ❤️

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s